Wiolonczela Ciekawostki
Wiolonczela wykonana przez Stradivariusa została sprzedana w domu aukcyjnym Sotheby's w Londynie za 682 000 funtów (1988 r.). Jak dotąd wśród instrumentów strunowych wyższą cenę uzyskały tylko skrzypce Stradivariusa.

Wiolonczela jest instrumentem z grupy instrumentów strunowych smyczkowych. Jej nazwa pochodzi od włoskiego violoncello. Za jej przodka uważa się piętnastowieczną violę da gamba, czyli wiolę między kolanami, jednak dopiero pod koniec XVII w. zajęła ona miejsce tenorowej violi da gamba, przewyższając ją znacznie możliwościami technicznymi i wyrazowymi. Ostateczne udoskonalenie i ustalenie wymiarów wiolonczeli przypisuje się A. Stradivariusowi. Wiolonczela w stostunku do skrzypiec posiada dwókrotnie dłuższy korpus, czterokrotnie wyższe boczki oraz proporcjonalnie krótszą szyjkę. Z dolnej części instrumentu wystaje krótka nóżka, służąca do oparcia instrumentu, który podczas gry ustawia się na podłodze w położeniu pochyłym. Smyczek wiolonczeli jest nieco krótszy, ale mocniejszy niż skrzypcowy. Cztery struny są strojone w kwintach o oktawę niżej niż w altówce i dają dźwięki: C, G, d, a, zaś skala chromatyczna, jaką można osiągnąć na tym instrumencie to od C do g2, którą można jeszcze poszerzyć w górę za pomocą flażoletów. Barwa dźwięku wiolonczeli jest soczysta, bardzo śpiewna. Bogactwem brzmienia wiolonczela nie ustępuje skrzypcom, jednak jej większe rozmiary sprawiają, że wiolonczela mam mniejszą ruchliwość. Obecnie wiolonczela wchodzi nie tylko w skład orkiestr smyczkowych i symfonicznych w wielokrotnej obsadzie oraz zespołów kameralnych, ale także jest również cenionym instrumentem solowym. W Polsce już w XVI w. wiolonczela była w powszechnym użyciu. W ludowej praktyce muzycznej nosi ona nazwę basów.

opracowała Ulla S.

 
Copyright (c) 2002-2007 by Tempus Fugit