Słownik muzyczny Wyjaśnienie terminów na podstawie "Słowniczka muzycznego" Jerzego Habeli oraz "Encyklopedii muzyki" PWN.

Aby zobaczyć hasło, kliknij na literę znajdującą się nad nim.
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W Z
echo (z gr.) - 1. zjawisko odbicia się fali głosowej od jakiejś przeszkody lub od szeregu kolejnych przeszkód (echo wielokrotne), powodujące powtórne lub kilkakrotne słyszenie zjawiska głosowego (np. dźwięku); jeżeli źródło dźwięku znajduje się w pobliżu obserwatora, warunkiem słyszalności echa, częstego zjawiska w górach, jest co najmniej 17-metrowa odległość obserwatora od przeszkody, co wynika z prędkości fali głosowej i ze zdolności ucha do odróżniania powtarzających się z pewną częstotliwością odgłosów. 2. głos stosowany w dawnych organach (XVIII w.).
efy - popularna nazwa dwóch otworów rezonansowych w wierzchniej płycie skrzypiec i instrumentów pokrewnych, w kształcie litery f.
eguale (wł.) - równo, jednakowo, podobnie; określenie wykonawcze; voci eguali - głosy równe.
elektroakustyka (z gr. elektron = bursztyn, oraz akustyka) - dział akustyki zajmujący się drganiami elektromagnetycznymi i związanymi z nimi zjawiskami; elektroakustyka muzyczna ogranicza się do zjawisk związanych z drganiami elektromagnetycznymi występującymi w muzyce.
elizja (z łac. elisio = wypychanie) - w przebiegu formalnym utworu - wypadnięcie części lub całego taktu należąaacego do kończącej się jednostki formotwórczej (zdania, frazy, okresu) na skutek wcześniejszego rozpoczęcia się następnej jednostki.
embouchure (fr.) - 1. ustnik w instrumentach dętych przykładany do warg, a nie wkładany do ust, a więc w instrumentach blaszanych i flecie. 2. właściwe ustawienie warg, języka i oddechu w technice zadęcia na wyżej wymienionych instrumentach.
emisja głosu (z łac. emisso = wypuszczanie) - 1. wydobywanie głosu przez śpiewającego. 2. nauka kształtowania głosu uwzględniająca wszystkie elementy fizjologiczne, akustyczne i artystyczne.
en dehors (fr. na zewnątrz) - wskazówka w partyturze i głosach instrumentalnych nakazująca wyraziste wydobywanie dźwięków z instrumentów dętych; instrumentalista często wówczas wstaje, a zawsze podnosi wylot instrumentu w górę.
energico (wł.) - energicznie; określenie wykonawcze.
enharmonia (z gr. enharmonis = zgodny, enharmoniczny) - w muzyce tradycyjnej właściwość równomiernie temperowanego systemu dźwiękowego polegająca na niezmienności wysokości brzmienia dźwięków przy zamianie ich nazwy i pisowni (tzw. dźwięki enharmoniczne)
enharmoniczne dźwięki - w systemie równomiernie temperowanym dźwięki posiadające tę samą wysokość brzmienia przy zastosowaniu różnej nazwy i pisowni, np. c = his = deses, dis = es = feses, gis = as; zob. enharmonia.
eroico (wł.) - bohaersko, triumfalnie; określenie wykonawcze.
espressivo lub con espressivo (wł.) - z wyrazem; określenie wykonawcze.
estetyka muzyczna (z gr. aisthetikos = zdolny do odczuć) - nauka o funkcji muzyki, kierunkach i prawach rozwojowych, o kryteriach oceny dzieła muzycznego jako dzieła sztuki i o historycznym rozwoju tych kryteriów; wspólczesne, postępowe poglądy estetyczne opierają się na filozofii marksistowskiej.
etiuda (z fr. etude, dosł. studium, nauka) - jest to krótki utwór na instrument solo, który w swoich założeniach przeznaczony jest dla celów ćwiczeniowo-technicznych. Etiudy szkolne skupiają się zwykle na jednym wybranym problemie technicznym. Etiudy koncertowe charakteryzują się tym, że obok walorów dydaktycznych mają również wartość artystyczną.
 
Copyright (c) 2002-2007 by Tempus Fugit