Puzon Ciekawostki
Istnieje także odmiana puzonu bez suwaka, z mechanizmem wentylowym podobnym jak w trąbce lub rogu. Zbudowana ok. 1830 roku, jest jednak znacznie mniej rozpowszechniona ze względu na gorsze brzmienie i ograniczone możliwości.

Puzon należy do rodziny instrumentów dętych blaszanych. Jego nazwa pochodzi z włoskiego i w tymże języku brzmi ona trombone. Już w XVI wieku puzon był znany w całej Europie. Mimo to jednak używany był prawie wyłącznie w muzyce kościelnej, gdzie wspierał głosy chóru. Dopiero gdy Beethoven użył go w swojej V Symfonii puzon zaczął odgrywać bardzo dużą rolę w orkiestrze, gdzie zwykle występują dwa puzony tenorowe i jeden basowy. Od XVI wieku puzon budowano w pięciu wielkościach: sopranowej, altowej, tenorowej, basowej i kontrabasowej, przy czym sopranowy w praktyce prawie nie był używany. Skala puzonu obejmuje dźwięki B1 - d2. Puzon zawsze był jednym z najbardziej wszechstronnych instrumentów dętych blaszanych. Składa się on z dwóch długich cylindrycznych rur blaszanych zestawionych równolegle i połączonych u dołu wygiętą w kształcie litery U ruchomą rurą (tzw. suwakiem). Zakończony jest z jednej strony ustnikiem oraz rozszerzającą się czarą głosową z drugiej. Poza ustnikiem instrument ten posiada także dwie wsuwające się w siebie części. Suwak zastępuje wentyle używane w innych instrumentach dętych do zmiany długości przewodu, w którym wibruje powietrze, powodując w ten sposób zmianę wysokości dźwięku. Jest siedem naturalnych pozycji suwaka, które w sumie dają dwie oktawy dźwięków harmonicznych. Możliwe jest także uzyskanie różnych dźwięków harmonicznych poprzez zmianę ciśnienia powietrza wdmuchiwanego przez ustnik.

opracowała Ulla S.

 
Copyright (c) 2002-2007 by Tempus Fugit