Altówka Ciekawostki
Wczesne altówki posiadały grube, luźno mocowane struny, przez co wydawały dźwięk cichszy i bardziej przytłumiony w porównaniu z instrumentami współczesnymi.

Najwyższą cenę za altówkę uzyskano w 1984 r. w domu aukcyjnym Christies, a wyniosła ona 129 600 funtów.

Nazwa altówki pochodzi od włoskiego viola. Nazwę tę początkowo używano do określenia violi da gamba, czyli instrumentu przytrzymywanego pomiędzy kolanami. Jednak za prawdzziwego przodka zarówno skrzypiec jak i altówki należy uznać violę da braccio opieraną na ramieniu. Nie wiadomo kiedy dokładnie altówka się pojawiła, ale najstarszy zachowany egzemplarz pochodzi z 1580 roku i został on wykonany przez P. Zanettiego. Instrument ten należy do rodziny instrumentów strunowych smyczkowych. Jest nieco większa od skrzypiec (jest o jedną siódmą większa oraz jej smyczek jest nieco dłuższy i cięższy), posiada miękką, łagodną i głęboką barwę brzmienia, jednocześnie mniej jaskrawą niż skrzypcowa. Jej cztery struny są strojone o kwintę niżej niż w skrzypcach: c, g, d1, a1. Altówka rzadziej jest używana jako instrument solowy, przede wszystkim wchodzi ona w skład zespołów kameralnych oraz orkiestry symfonicznej. Przez bardzo długi czas służyła ona niemal wyłącznie za instrument pomocniczy w muzyce orkiestrowej i kameralnej. Dopiero kiedy zwróciła uwagę swoją unikalną jakością tonu oraz niskim, niemal nosowym, tajemniczym brzeminiem, zaczęto ją wykorzystywać również jako instrument solowy. Pod koniec XVIII w. muzycy zaczęli doceniać charakterystyczne piękno tego brzmienia, i co się z tym wiązało, altówka zaczęła stopniowo nabierać coraz większego znaczenia.

opracowała Ulla S.

 
Copyright (c) 2002-2007 by Tempus Fugit